ه‍.ش. ۱۳۸۹ آذر ۸, دوشنبه

برای روز دانشجو (دانشجو سرباز نیست)

16 آذر نزدیک تر و نزدیک تر می شود. 

حتمن خیلی ها از خود می پرسند:

آیا دوباره دانشجوها از کوی دانشگاه بیرون می آیند؟

یا آیا موفق خواهند شد به جهانیان نشان بدهند که جنبش دموکراسی خواهی هنوز زنده است؟


راستی دانشجویان فعال آیا اصلن برنامه ای دارند برای تظاهرات؟ 

همه سوال ها به جا.

برای بعضی حتی شاید این مهم باشد که آیا دوباره دانشجویان فریاد خواهند زد "یا حسین، میر حسین"؟

ولی آیا،

همه یِ آن ها به فکر جان و سلامت این دانشجویان هم هستند؟

و به فکر خانواده های نگران آن ها؟

خوانده ام، کسانی را که از دانشجو به عنوان "سرباز آزادی" یاد می کنند، افرادی را که از خارج از کشور، در آزادی و امنیت همین دانشجویان را "سبزاللهی" می نامند، چرا که این جا و آن جا عقیده خود را می گویند. منظورم مبدِّع این کلمه نیست، بلکه آنانی هستند که از این لغت سوءِ استفاده کردند و می کنند. آنانی که همه جا به غیر ایرانیان  پزِ آزادی خواهیِ جوانان ایرانی را می دهند، ولی از خانه ی خود به همان جوانان فحش می دهند است. در فِیس بوک و توییتر. در وب سایت ها و وبلاگ ها. تا شاید کسی آن ها را در دنیایِ مجازی روشن فکر خطاب کند.

دانشجو، سرباز نیست. سرباز جایش جبهه است، موهایش تراشیده شده است، زیر نظر یک افسرانجام وظیفه می کند. سرباز حق فکر کردن ندارد. ولی دانشجو کارش فکر کردن است. آزاد فکر کردن است. استادش با او تمرین فکر کردن می کند. دانشجو را سرباز ننامیم.
بیایید دانشجو را دانشجو خطاب دهیم. دانشجو ابزار سیاسی نیست. پس به او به عنوان ابزار سیاسی ، ایدئولیژیکی نگاه نکنیم.

به امید روزدانشجویی که همه دانشجو ها در آن آزاد باشند و بتوانند این روز را با هم کلاسی هایشان جشن بگیرند. به امید روزی که دانشجویانِ زندانی به آغوش گرم خانواده بر گردند.

Balatarin

۳ نظر:

  1. هيچ زمستاني ماندني نيست حتي اگر همه شبهايش يلدا باشد

    پاسخحذف
  2. سلام داست عزیز. اول از همه ببخشید که مدتیست موفق به خواندن تگ های همیشه جالب شما نشده ام .
    دوست عزیز با نکات اصلی نوشته شما موافقم . متاسفانه استفاده ابزاری و سوء استفاده سیاسی از دانشجویان هزینه دیگریست که سالهاست مشاهد ان هستیم . دلیل این مساله بسیار ساده است . بر عکس سازمان ها و احزاب سیاسی داخلی و خارجی دانشجویان و دانشگاه اعتبار و احترام خواستی نزد مردم این کشور دارند.
    همانطور که متوجه هستید در حال حاظر سالیان سال است که دانشگاه و سیاستدر ایران از هم جدا شدنی نبوده اند و دانشجویان نقش اصلی را در تمامی تحولات بنیادی سیاسی کشور داشته اند .
    در این فضای امنیتی دانشجویان نقش مهمی در پر کردن خلاء نهادهای مدنی در جامعه ایران دارند و به همین خاطر مردم ایران دانشگاه را آخرین سنگر آزادی و مدافعه حقوق شهروندی خویش میدانند . دانشگاه و دانشجویان پایگاه‌های اصلی روشنگری و آگاهی‌بخشی مردم هستند و هرگز نمیشود نقش دانشجویان و هزینه های سنگینی که این قشر در تحرکات و تغیرات سیاسی کشورداشته و داده اند را نادیده گرفت. اگر روزی هر شهروند ایرانی آزادانه اجازه بیان افکار خود و بحث و دنبال کردن اندیشه خود را داشته باشد آن وقت دانشگاه و دانشجو هم می‌توانند به وظیفه اصلی خود یعنی دانشجویی و رشد روشنفکری بپردازند.
    دانشگاه را تبدیل به پادگان و بند های زندان اوین را پر از دانشجویان دانشگاهی کرده اند. مگر میشود بی تفاوت از کشتار و دستگیری هم کلاسی خود گذشت ؟ چه به خواهی یا نه سرباز میشوی و دانشگاه و کلاس را جبهه خود میدانی و مجید و شیوا و مهدیه را افسر جنگ برای رسیدن به اولین حق و حقوق انسانی خودت.

    به امید روزی که دیگر دانشجو بودن جرم نیست و دانشجو میتواند دانشجو باشد.
    ۱۶ آذر تان مبارک

    مانی .آ

    پاسخحذف
  3. سلام مانی جان،

    خوشحالم که میبینم دوباره می نویسی و مانند همیشه حرف هایت برایم جالب است. ممنون.

    موافقم که در کشورمان هیچ چیز سر جای خود نیست. چقدر درست می گویی : "دانشجویان پایگاه‌های اصلی روشنگری و آگاهی‌بخشی مردم هستند " . ولی مانی جان، دانشجو بر اساس فکر خود، آزادانه تصمیم می گیرد که برای آزادی جامعه و حقوق خود و دوستانش جان خود را به خطر بیندازد. این امر به او تحمیل نمی شود. خودش فکر می کند تا چه حد حرف های مجید توکلی با نظرش جور در می آید.

    به امید آزادی دانشجویان، دانشگاه و کشورمان.

    پاسخحذف