ه‍.ش. ۱۳۸۹ مرداد ۵, سه‌شنبه

چرا خارج نشینان انتقاد نکنند؟

کم ندیده ام فعالان جنبش سبز را که می گویند: خارج نشینان حق ندارند بگویند مردم ایران باید چه کارهایی را انجام دهند و چه کارهایی را نه. البته بسیاری از همین فعالین خود در خارج از ایران به سر می برند.

به گمانم، از نظر اخلاقی واقعن درست نیست که کسی که در خارج از کشور و در امنیت زندگی می کند از ایرانیان ساکن ایران انتظار داشته باشد که به خیابان ها بروند و هزینه ای را بپردازند که خود حاضر به پرداخت آن نیست. به نظر من، حتی اگر یک نفر در ایران خود به خیابان ها برود و یاچیزی بنویسد و بابت آن هزینه هم بپردازد، نمی تواند از دیگران انتظار داشته باشد که آن ها هم حاضر باشند همان هزینه ها را بپردازند.


ولی بسیاری از خارج نشینان ایرانی با توجه به تحصیلاتشان و یا تجربیاتشان می توانند همواره جنبش سبز را با نظراتشان کمک کنند وهمواره چنین کرده اند.

من از فعالینِ سبزِ منتقد به خارج نشینان یک سوئال هم دارم: اگر یک ایرانی می تواند با نظرات یا انتقادهایش به جنبش کمک کند چه مانعی دارد؟ لابد می گویند هیچ. خیلی هم خوب است. حتی وظیفه اش است!

البته شاید هم این اضحار نظرها یا پیشنهادها خیلی هم عاقلانه نباشد. اصلن بی جا باشد. ولی شخصی که آن را بیان می کند فکر کند با بیان آن می تواند کمکِ موثری را به جنبش سبز بنماید. آن موقع چه؟ آیا نباید آن پیشنهادها، انتقادها یا ترس ها را بیان کند؟ آن شخص خارج نشین که نمی داند نظرش عاقلانه نیست، هم چنین موظف خواهد بود که نظرش را بیان کند. بقیه هم می توانند آن نظریه ها را انتقاد کنند تا به نتیجه لازم رسید. چه عیبی دارد؟ 

یکی از انتقادات این دسته از دوستان  این است که خیلی هابا شرایط حاکم بر کشور آشنا نیستند، که در خیلی مواقع حرفی است  درست. البته این دلیل نمی شود که این حرف ها به جنبش لطمه بزنند، چرا که تصمیم نهایی را مردم ایران خواهند گرفت که در درون کشور زندگی کرده و با شرایط آن آشنایی دارند. وسعت فضای انتقادی به جنبش آسیب نمی رساند.

Balatarin

هیچ نظری موجود نیست:

ارسال یک نظر